प्रिय मित्रहरू, अब मुद्दा हाल्ने तयारीमा छु!

प्रिय समयसँग टाढा भएका मेरा प्रिय मित्रहरू,

तिमीहरूलाई यो पत्र लेख्दै गर्दा मनका अनेकौं सम्झनाहरू एकपछि अर्को गर्दै आँखाअगाडि आइरहेका छन्। कहिले हाँसोले भरिएका ती दिनहरू, कहिले सँगै बिताएका रमाइला क्षणहरू, त कहिले दुःख–सुख बाँडेर एकअर्काको साथ बनेका ती पलहरू सम्झँदा मन भावुक बनेर आउँछ। समयको बहावसँगै हामी सबै आफ्ना–आफ्नै जिम्मेवारी, व्यस्तता र जीवनका मोडहरूमा अल्झिँदै गयौँ। दूरी बढ्दै गयो, भेटघाट कम हुँदै गयो र आज अवस्था यस्तो बनेको छ कि तिमीहरूको याद त बारम्बार आउँछ, तर याद आउँदा पनि भेट्न नआउने तिमीहरूलाई देख्दा कहिलेकाहीँ मनले गुनासो गर्न खोज्छ।

जीवनमा सबै कुरा परिवर्तन हुनु स्वाभाविक हो, तर मित्रताको नाता यति कमजोर त हुनुहुँदैन कि वर्षौँ बित्दा पनि एकपटक भेट्ने फुर्सद ननिस्कियोस्। सायद हामी सबैले आफ्नो जीवनलाई यति धेरै प्राथमिकता दियौँ कि कहिल्यै छुट्न नहुने सम्बन्धहरू नै ओझेलमा परे। तिमीहरूलाई सम्झँदा अझै पनि लाग्छ, कुनै दिन अचानक भेट हुनेछ, पुराना कुरा निकालेर हाँस्नेछौँ, विगतका गल्तीहरू बिर्सेर नयाँ सम्झनाहरू बनाउनेछौँ। तर त्यो दिन कहिले आउने हो भन्ने प्रतीक्षामा बस्दा–बस्दा अब त मनले एउटा नयाँ योजना बनाएको छ। त्यसैले यो पत्रमार्फत एउटा विशेष सूचना पनि दिन चाहन्छु। याद आउँदा पनि भेट्न नआउने तिमीहरूलाई अब मुद्दा हाल्ने तयारीमा छु। हो, यो कानुनीभन्दा बढी मित्रताको अदालतमा दर्ता हुने मुद्दा हो, जहाँ अभियोग हुनेछ—“पुराना साथीलाई बिर्सेको, सम्झिँदा पनि भेट्न नआएको र मित्रताको कर्तव्य पूरा नगरेको।” अब छिट्टै पेशी तोकिनेछ, र तोकिएको दिन तथा मितिमा तिमीहरू अदालत होइन, हाम्रो मित्रताको चौतारीमा उपस्थित हुनुपर्नेछ। त्यहाँ कुनै न्यायाधीश हुने छैनन्, कुनै वकिल हुने छैनन्, कुनै कागजी प्रमाण आवश्यक पर्ने छैन।

प्रमाणका रूपमा पुराना फोटोहरू, अधुरा संवादहरू, मोबाइलमा बाँकी रहेका सन्देशहरू र मनभित्र सुरक्षित ती अविस्मरणीय सम्झनाहरू नै पर्याप्त हुनेछन्। अनि सोच्छु, पेशी तोकेको दिन र मितिमा तिमीहरू आउँदा त कमसेकम भेट होला नि! वर्षौँदेखि हुन नसकेको भेटघाट त्यही बहानामा भए पनि हुनेछ। फेरि पुराना दिनहरूको चर्चा हुनेछ, कसले कति परिवर्तन गर्‍यो भन्ने तुलना हुनेछ, जीवनले कसलाई कहाँ पुर्‍यायो भन्ने अनुभव साटासाट हुनेछ। मित्रताको वास्तविक सुन्दरता पनि यही हो कि जति टाढा भए पनि, जति समय बिते पनि, एकपटक भेट हुँदा दूरी र समय दुवै साना लाग्छन्। त्यसैले यो पत्रलाई केवल गुनासोको रूपमा नलिनु, यो त मनको पुकार हो, पुरानो मित्रताको निम्तो हो, हराउँदै गएको सम्बन्धलाई फेरि जीवन्त बनाउने प्रयास हो। यदि तिमीहरूलाई पनि कहिलेकाहीँ हाम्रो साथ, हाम्रो हाँसो, हाम्रो मित्रता र ती अविस्मरणीय दिनहरूको याद आउँछ भने अब प्रतीक्षा नगर। समयले हामीलाई टाढा बनाएको हुन सक्छ, तर हाम्रो आत्मीयता अझै पनि बाँकी छ। त्यसैले मुद्दा दर्ता हुनुअघि नै उपस्थित भएर सफाइ दिन सकिन्छ, र यदि मुद्दा दर्ता भइहाल्यो भने पनि पेशीको दिन अनुपस्थित हुने छुट कसैलाई रहने छैन।

आखिर, यति धेरै वर्षपछि भए पनि तिमीहरूलाई एकै ठाउँमा देख्ने मेरो चाहना अझै जीवित छ। आशा छ, यो प्रेमपत्रमा लुकेको आत्मीयता, गुनासो र निमन्त्रणाको भाव तिमीहरूले अवश्य बुझ्नेछौ, र कुनै दिन अचानक ढोका ढकढक्याउँदै भन्नेछौ—“हामी उपस्थित भयौँ, अब मुद्दा फिर्ता लेऊ।” त्यस दिन म खुसीसाथ मुद्दा मात्र होइन, सबै गुनासा पनि फिर्ता लिनेछु, किनकि साँचो मित्रताको सबैभन्दा ठूलो जीत भनेकै फेरि एकपटक भेट हुनु हो।